علــی ای هـمای رحـمت تو چه آیتـی خدا را
که به مـا ســوا فـکـندی هـمـه سایـهي هـمـا را
دل اگـر خـدا شـنـاسـی همه در رخ علی بین
به عـلی شـنـاخـتم مـن به خــدا قـسم خـدا را
بــه خــدا کـه در دو عــالـم اثــر از فـنـا نـماند
چـو عـلــی گـرفـتـه بـاشـد سر ِ چشـمـه بـقا را
مـگـر ای سهاب رحـمـت تو ببـاری ارنه دوزخ
کــه نــگیــن پـادشــاهـی دهـد از کــرم گــدا را
به جـز از عـلی که گــوید به پسر که قاتل من
که عــلــم کـنــد بـه عالــم شـهــدای کـربـــلا را
چــو بــه دوســت عـهد بنـدد ز میــان پاکبـازان
چــو عــلی کـه مـی تـوانـد که به سـر بـرد وفا را
نه خــدا توانمش خواند نه بشـر تـوانمش گفت
متحـیـّـرم چــه نــامـم شــه مـلـک لافــتـی را
به دو چشم، خونفشانم هَله ای نسیم رحمت
کــه ز کــوی او غـبــاری بــه مـن آر طــوطـیـا را
به امیـد آن که شــایـد بـرسـد بـه خـاک پایـت
چــه پیــام هــا سپـردم هـمـه ســوز دل، صبــا را
چو تویـی قضای گردان به دعـای مستمنـدان
کــه ز جـــان مــا بـگــردان ره آفــت قــضـا را
چه زنم چـو نـای هر دم ز نـوای شـوق او دم
کـه لـســان غـیـب خـوشـتــر بـنـوازد ایـن نوا را
همه شب در این امیدم که نسیم صبح گاهی
بـــه پـــیــام آشـنــایــی بـنـــوازد آشــنـا را
ز نــوای مــرغ یـاحـق بـشنـو که در دل شـب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا
ادامه مطلب
